Het was tijd voor een revanche tegen Sneek dames 3!

Met in ons achterhoofd een verlies van 3-1 in het mooie Sneek aan het begin van het seizoen, was het zaterdag 29 februari tijd voor de thuiswedstrijd tegen de jonge ploeg. Een team met onwijs veel jonge maar vooral lange meiden lieten met inslaan even zien dat ze genoeg power in huis hebben om er een mooie pot van te maken.

Met Henk van Lenthe aan het roer begonnen we de eerste set met onze passer-lopers Manouk Schoemaker en Mireille Huzen, middens Manon van Blanken en Sabine van den Berg, spelverdeler Eva Rosa Fieten, diagonaal Marit van der Woude en last but not least onze libero Korien Hovenga. We begonnen sterk aan de wedstrijd. De sfeer in en rond het veld was goed en onze keeltjes werden goed gebruikt voor al onze zangkunsten! We speelden stabiel en dat resulteerde dan ook in een setwinst van 25-18 voor Flash Nieuwleusen.

Tijd voor set nummer 2. Dezelfde opstelling werd weer in het veld gebracht. Met een sterke service druk aan de kant van Flash werd er al snel een grote voorsprong genomen op het team uit Sneek. Halverwege de set kwamen Maaike van Dijk en Melanie Mijnheer in het veld voor Eva Rosa Fieten en Marit van der Woude. Dit pakte goed uit en de voorsprong voor Flash werd alleen maar groter. Bij de terug wissel kwam er wat onrust en kreeg Sneek met een goede service weer wat grip op set nummer 2. Flash moest er nog even aantrekken, maar de set werd gelukkig gewonnen met 25-21.

Set 3. Altijd lastig. Iedereen denkt en zegt het… maar we waren er klaar voor, toch? We liepen gelijk op in vrijwel de gehele set. Halverwege de set kwamen Maaike van Dijk en Lisa Bollemaat in het veld. We vochten voor elk punt. De rally’s werden steeds langer en spannender maar helaas trok Sneek dames 3 uiteindelijk aan het langste eind en wonnen set nummer 3 met 25-27. Tussenstand 2-1 voor Flash Nieuwleusen.

De laatste set moest dus wel gepakt worden om zeker te zijn dat we 4 punten op de ranglijst erbij konden schrijven. Susan Vasse kwam in set 4 in het veld voor Manon van Blanken. Verder bleef het team staan zoals die was geëindigd in de derde set. We liepen aan het begin ietsje op Sneek dames 3 uit. Bij een stand van 12-10 zorgde een lange service reeks voor Nieuwleusen dat de set uiteindelijk met 25-12 naar Flash ging en de wedstrijd daarmee netjes met een 3-1 winst werd afgesloten!

We staan na deze winst nog steeds vast op plek 2 op de ranglijst. Onze concurrent Volco heeft wat puntjes laten liggen waardoor wij nu 14 punten voorlopen op de huidige nummer 3 van de lijst. Plek 1 wordt al sinds het begin van het seizoen opgevuld door D.B.S. Balk dames 1 en het zal erg lastig worden om het verschil van 13 punten met hun in te halen, maar volgende week mogen wij tegen hun laten zien wat we waard zijn. We spelen wederom thuis dus kom met zoveel mogelijk aanhang ons aanmoedigen in deze hoogstwaarschijnlijk spannende wedstrijd!! Zien jullie in de Spil op zaterdag 7 maart om 16:00!

Verslag van zaterdag 25 januari.

Na de bijna zeperd tegen SideOut hadden de dames van 3 het gevoel dat er even wat rechtgezet moest worden. En CSV had het ‘ongeluk’ dat zij op het programma stonden.

De coach had het allemaal van te voren uitgedacht; rust, stabiliteit en controle over de situatie uitstralen. De dames bij de hand nemen en naar de overwinning leiden. ‘rrust, stabiliteit, controle over de situatie’ mompelend loop ik op m’n aller-zenst de sporthal binnen. Rrrust, stabiliteit en euh… “René heb je even?”. AnneKarlijn staat voor me, waarschijnlijk mijn  rrrrrust, stabiliteit en dat andere, te bewonderen. Althans dat dacht ik, “nou het zit zo” zegt ze. “Ik moest dus met DS2 mee doen, en nou heb ik bij het inslaan een bal zo hard tegen m’n hoofd gekregen dat ik nu barstende koppijn heb, misselijk en een beetje duizelig ben”. Eèèèèèn weg zijn de rrrrrust, stabiliteit en controle over de situatie, en ik doe waar ik het beste in ben; paniekeren. Als een kip zonder kop ren ik heen en weer tussen kantine en sporthal, wanhopig Marcha append, op dat moment assistentcoachend bij DS1, of asjeblieft Suzan met ons mee kan doen. Na de wedstrijd mogen we haar benaderen appkrijg ik terug. Vlug ren ik weer terug naar de kantine, want de dames van 3 zitten daar natuurlijk smachtwachtend op mijn briljante pre-wedstrijd toespraak te wachten.

Licht zwetend struikel ik de kantine binnen, ‘geen paniek dames, de baas heeft alles onder controle,  ‘uhm hoe zullen we het nu eens gaan doen?’. “Nou, wij gaan omkleden” was het droge antwoord. ‘Ja, precies! Geen paniek alles komt goed!. Ik heb alles onder controle. Bijna dan, zo goed als, pietsie paniek misschien, waar is hier verd.. ikkeme toch dat toilet? Gaan jullie nu maar omkleden’.

Het is maar goed dat ik zoveel rust, stabiliteit en dat andere ding uitstraal. Ik ga vast gecontroleerd en in alle rust het net op een stabiele hoogte hangen, kleden jullie je maar in alle rust om, net als ik. Maar dat kl*tenet wil niet wat ik wil, wat ik ook doe, hoe hard ik ook aan alle touwen trek het midden blijft 4cm lager hangen dan de zijkanten. Mijn dames zijn ondertussen maar aan de warming-up begonnen, waarbij ik hinderlijk langs het net heen en weer blijf lopen, u weet wel rust, stabiliteit en iets met controle uitstralend. Wel hinderlijk zwetend, dat wel. In een flits zie ik de heren van één staan, in afwachting van totdat zij hun veld kunnen betreden. ‘Mannen’ spreek ik ze okselklotsend aan, ‘tis niet dat ik het niet zelf kan hoor, maarruh ik zie dat jullie je toch een beetje staan te vervelen, zouden jullie misschien even bij ons het net op hoogte willen hangen, dan ik uhm, dan kan ik nog even mijn tactisch plan doornemen’. De mannen van één hangen in 1 minuut het net op hoogte en strak als een liniaal. DS1 is afgelopen en Suzan wil meedoen. Kijijijk alles onder controle dames, zo doe je dat, als je maar instabiliteit en paniek nabootst dan komt alles uiteindelijk wel goed.

Nou dan nog snel even m’n 90% donderspeech afraffelen en de door Eis en Jan geadviseerde opstelling doorgeven. En dan maar hopen dat de dames mijn kwaliteiten overnemen, u weet wel rust, stabili….

Maar dat deden ze niet, holy moses wat schieten ze uit de startblokken! Het arme CSV weet niet wat ze overkomt. Vooral Maxine, voor het eerst op de DIA positie, heeft de sloopkogel ter hand genomen en ramt alle ballen zo ongenadig hard tegen de figuurlijke CSV muur dat die binnen 10 minuten (of zoiets) omsodemietert 25-12. Vol ongeloof ontvang ik de dames op de andere helft, euh nou dat ging lekker, we gaan maar niet wisselen beslis ik in al mijn wijsheid. Kom maar door met set 2. Maaaarr, set 2 gaat toch een pietsie moeilijker en de dames hebben mazzel dat ze nog op 91% van hun kunnen spelen, anders had deze ruggegraatcoach tijdens de set natuurlijk keiharde wissels toegepast, eindresultaat 25-19.

Toch maar één wisseltje doen, Daffie komt voor Anouk. Nu zitten we op 92% en trekken de 3^e set met 25-18 over de streep.

De 4^e set leek in het begin nog een beetje van een strijd te worden, maar als de dames van 3 op het eind nog even het gaspedaal indrukken. Staat er een duidelijke 25-16 op het telbord.

Wham, bam, thank you mam! 4-0! Deze was nodig, en een uitstekende aanloop naar de topper tegen Volco.

En de coach? Die werd door de dames in alle rust, gestabiliseerd en gecontroleerd naast Skoe en Blik sr geplaatst, alwaar hij een beetje staat te snoeven over hoe goed ie de dames wel niet leidt en zo. En de dames kijken van een afstandje meewarig toe. ‘Laat hem maar even gaan’ hoor ik ze fluisteren, ’t was een drukke dag voor ‘m’.

1 februari 2020

Eén van de nummers van van bovengenoemde artiest heet ‘I feel it coming’, en dit weeknd feelde ik ook dat er iets in de lucht hing. Je hebt namelijk wel eens van die weekenden dat alles tegenzit. Maar je hebt ze ook wel eens andersom! De dames van 3 had één van die twee weekenden.

De dames van 3 konden namelijk wederom uitzien naar een topwedstrijd, afgelopen zaterdag stond de wedstrijd tegen de nr. 2 van de ranglijst Volco DS2 op het programma.
De dames van 3, 3e op de ranglijst, hebben ook een appgroep. Mag u 3 keer raden waar de meeste berichten in aanloop naar deze wedstrijd over gingen…….  Nee, fout. Nee, dat ook niet, nee dat al helemaal niet!
Er zijn  tussen vrijdagmorgen 9.01u en zaterdagmiddag 13.32u 63 berichten!!! gepost over wie er nu bij DS1 bleef kijken en de organisatie van het vervoer daaromtrent. Drieenzestig!! en uhm even tellen 0 komma 0 over de een wedstrijdje volleybal tegen Volco DS2. U ziet, de dames hebben volledige focus op de belangrijke zaken van het volleyleven.
Maar goed dit ter zijde, Nadat de coach exact op tijd(!) het parkeerterrein van Reuvers op rijdt, konden we gelijk vertrekken.
Het was chaotisch rondom de inleners, het was chaotisch rondom het rijschema, we hadden Akkies licht geschudde hersenpan, we hadden Myrthe, die er vlak voor aanvang nog niet was, we hadden Lieke wier duim bijna uit de kom werd geramd bij het inslaan en we hadden een Volco Ommen dat angstaanjagend hard stond in te slaan. Ook had Ommen besloten om dit keer niet één maar 2 jeugdspeelsters uit hun DS1 in de selectie op te nemen. Dit hadden ze in onze thuiswedstrijd tegen Volco ook al gedaan en daar hebben we toen enorm veel last van gehad.
Ommen stond ook al een uur voor de wedstrijd op het veld. De coach met een boek vol aantekeningen, tactiekheden en weet ik veel is minstens een half uur bezig de dames te instrueren hoe ze dat vermaledijde Flash wel niet zouden gaan verslaan. Coach René tuurt ondertussen naar een leeg blaadje en controleert of z’n gulp goed dicht zit. Kortom beide coaches opereerden op het maximum van hun vermogen.

De basis opstelling was nagenoeg hetzelfde als die tegen CSV en vol vertrouwen wachtten we het eerste fluitsignaal af. Maar oef, Volco is geen CSV. We stonden vanaf seconde 1 vol onder druk en hadden moeite om controle over het spel te krijgen, al gauw keken we tegen een achterstand van een punt of 4 aan. Een snelle time-out was noodzakelijk, waarna we iets meer grip op de wedstrijd kregen. Maar het was nog niet genoeg. Het was duidelijk dat Volco het op Daphne gemunt hadden, alles werd op haar geserveerd. De druk was enorm, maar wij hadden dit keer ook maar eens 2 geheime (jeugd-) wapens bij ons; Marit en Suzan. Marit kwam er in voor Daphne, en toen was het mikpunt weg. Puntje voor puntje kantelden de dames van Flash de set, al vlug kwam Daphne er weer in, een klein beetje boos. En don’t fu… euh mess with Daffie als ze een beetje boos is, dan is ze op haar best. De set gaat verder, Lieke vecht, organiseert, passt, verdedigt, AK en Simone stoempen, springen, knokken zich het schompes en trekken daarmee de Ommense blokkering uit elkaar, Daphne, Linda en Maxine rammen op het scherpst van de snede deuken in de Ommense vloer en concertmeester Myrthe verdeelt, heerst en upset. Als de set zich rond de 18 punten bevindt is de stand gelijk en dat gaat zo door tot aan de 21-21, Volco gooit er een wissel tegen aan, daar komt het geheime wapen in het veld, Flash pareert door op LV Marit er nog een keer voor Daphne in te zetten. 22-22, 23-23 nu komt het er op aan! Wie is mentaal de sterkste? Nou? Wie denkt u? Bam!! 23-25 Flash natuurlijk, dit was genieten zeg. Vol onder druk, een forse achterstand ombuigen, wissels die perfect uitpakken en dan winnend afsluiten. Top, top, top, top, top.
Dit is een flinke tik voor Ommen en die werkt mooi door in de 2e set, die hebben we volledig onder controle en onder de wederom niet aflatende aanmoedigingen van Sarina winnen we de 2e set met 19-25.
Het veld wisselen is een genot,  sippe ‘hoe kan dit nou’ gezichten in geelblauwe outfit komen ons tegemoet. Een euforisch roodzwarte meute loopt aan de ander kant met ons mee.
In set 3 besluit Volco beide DS1 speelsters in te zetten, maar dit Flash DS3 is op haar aller-, allerbest vandaag. Als Linda achterin ff wat kuren begint te vertonen neemt Iris het geweldig over. Ommen vecht hard, wisselt meermaals van spelverdeler maar krijgt wederom geen kans en ook deze set wordt door Flash winnend afgesloten, 21-25.
Set 4 begint, en deze set bevat het hoogtepunt van Annie en het dieptepunt van Annie. Annie heeft er zin in ze scoort zowel aanvallend als blokkerend. Het lijkt dat we naar een redelijk comfortabele 4-0 zege onderweg zijn. Maar dan duikt ze lichtelijk ongecontroleerd naar een bal en auw, slaat met haar nog lichtelijk geschudde brein hard tegen de grond. Het spel wordt meteen gestaakt, en als Annie haar open doet kijkt ze in tien paar bezorgde ogen. De zusters onder ons stellen een paar bewustzijn vragen (hoeveel procent alcohol zit er in Trippel Eisbeer?) en Annie wordt voorzichtig naar de kant getransporteerd. Suzan wordt haar vervanger en dan zijn we toch even van ons à propos. Ommen grijpt haar kans, komt langszij en gaat voorbij. Maar de vechtmachine staat weer op, we trekken de stand weer gelijk. We komen één punt voor, we komen één punt achter, en zo gaat het door tot aan 26-26. Het wordt 27-26 voor Volco, Volco serveert een goed pass gaat richting Myrthe, Myrthe zoekt Maxine, Maxine spant al haar spieren aan, en dán…….. Ja, euh dan…. Laat ik het zo zeggen, Maxine mag volgende week het ‘piemel van de week shirt’ aantrekken. En het werd 28-26 voor Ommen, slechts één seconde van teleurstelling werd al gauw gevolgd door het PvdW lied, en juichend vormen we een overwinningskring.
Maar waar slaat die eerste alinea nou op? Hoor ik u vragen, dat met die weekenden. Dat zit zo, je wint als nr. 3 van de nr. 2 da’s mooi, maar dat doen er wel meer. Maar dan volgt er een berichtje van treenert Eis, de nr. 1 (Wythmen) heeft 1-3 verloren! En als dan ook nog blijkt dat de nr. 4 verloren heeft, ja dan kun je wel spreken van een wonderweekend waarin alles meezit.
.